Van de predikant Van de predikant
Tijd van de voleinding
De laatste weken van het kerkelijk jaar breken aan. Op het leesrooster staan teksten over ‘de laatste dingen’. Soms klinken die lezingen grimmig, maar wie met aandacht leest, zal ontdekken dat ze ook een bron van hoop bieden. Want ‘de laatste dingen’ vormen geen einde in de zin dat er daarna niets meer is; het gaat hier om voltooiing, over hoe de schepping en ons bestaan tot voleinding komen in Gods eeuwige liefde. In die sfeer zullen wij op zondag 24 november de gemeenteleden gedenken die het afgelopen kerkelijk jaar zijn overleden.

Zin in de ouderdom
Wanneer mensen op hoge leeftijd overlijden, zeggen wij vaak dat zij een gezegende leeftijd hebben bereikt. Het zou goed kunnen dat ik vroeger, als kind op de basisschool, ook eens in een vriendenboekje heb geschreven dat ik later wel 100 jaar wilde worden. Hoezeer oud(er) worden voor mensen een worsteling kan zijn, ontdekte ik pas later. Vrijwel nooit komt de ouderdom zonder gebreken. Wanneer je lichamelijk moet ‘inleveren’, of wanneer je merkt dat je niet meer op je geheugen kan vertrouwen zoals dat vroeger kon en er steeds meer verwarring komt, dienen allerlei nieuwe zingevingsvragen zich aan. Over de manier waarop wij in de samenleving aankijken tegen de ouderdom en over eigen ervaringen met het ouder worden, ga ik graag met u in gesprek op vrijdagochtend 29 november van 10.00 tot 12.00 uur in ‘de Poort’ te Domburg (zie ook het boekje Vorming & Toerusting). Van harte welkom!

Een lied
Tot slot wil ik graag een liedtekst met u delen die ik tegenkwam in de bundel Het liefste lied van overzee (deel 2, lied 56: 1, 3). Terwijl mensen gemiddeld steeds ouder worden en er daardoor steeds meer mensen te maken krijgen met een vorm van dementie, zijn er weinig liederen die specifiek over dat onderwerp gaan. Ik geloof dat het bemoedigend en troostend kan zijn wanneer er wel woorden gegeven worden aan gevoelens en gedachten die bij die levensfase kunnen spelen. Daarom twee verzen van dit lied, om eens in alle rust te lezen en te overdenken.

Wanneer een mist herkenning laat vervagen, –
de blik verdoft, niet weet wat is geweest,
spreek dan hoe liefde ons kan blijven dragen;
ons hart doet pijn van alles wat het vreest.
Geef ons de kracht, o God, als wij U vragen
moed en geduld, en vrede die geneest.

Dankzij uw Geest gaat goedheid niet verloren.
In wat geweest is vangt uw toekomst aan.
De blijdschap blijft, van hemels licht doordrongen;
wat waarde heeft wordt nooit teniet gedaan.
Hoe is geleefd, maar ook hoe is geleden,
het blijft voor U voorbij de dood bestaan.

In verbondenheid,
ds. Rianne de Reus
terug